İsrail’in 13 Haziran’daki İran’a yönelik füze saldırısının ardındaki asıl hedefin Tahran’da rejim değişikliği olduğu iddia ediliyor.
İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu’nun İran halkına yaptığı çağrıda, “Persler ve Yahudilerin Büyük Kiros döneminden beri iyi komşular olduğunu” hatırlatarak İranlıları yönetimlerini değiştirmeye teşvik etmesi, bu amacı açıkça ortaya koyuyor.
İran’da İç Çatışma ve Rejim Krizi
Saldırıda İran’ın askeri liderlerinin hedef alınması, nükleer programı durdurmaktan öte bir niyeti gösteriyor. Eski ABD Başkanı Donald Trump’ın da belirttiği gibi, “Anlaşma yapılacak kişiler öldürülürse diplomasi nasıl işleyebilir?” Bu durum, İran rejiminin içerideki desteğini kaybettiği ve istihbarat sızıntıları nedeniyle zayıf düştüğü yönündeki iddiaları güçlendiriyor. Elon Musk’ın İran’da internet erişimini sağlamak için Starlink’i devreye sokma sözü de rejim karşıtı hareketleri destekleme çabalarının bir parçası olarak görülüyor.
Dış Müdahale ve Rejim Değişikliği Yanılgısı
Son yıllarda uluslararası politikada, bir ülkenin iç işlerine müdahale ederek rejim değiştirme stratejisi sıkça deneniyor. Önce “renkli devrimler” ve psikolojik operasyonlarla başlayan süreç, ekonomik yaptırımlarla devam ediyor; bu da işe yaramazsa askeri müdahaleye dönüşüyor. Ancak tarih gösteriyor ki, bir ülkeyi bombalamak, halkı rejime karşı ayaklandırmak yerine “bayrak etrafında kenetlenme” etkisi yaratıyor.
Netanyahu’nun kendi deneyimi bile bunu kanıtlıyor: 2023’teki Hamas saldırısı öncesinde İsrail’deki protestolar nedeniyle iktidarı sorgulanırken, dış tehditler onun konumunu güçlendirdi. Benzer şekilde, AB ülkeleri de “Rus tehdidi” söylemini kullanarak iç siyasi sorunlarını örtbas etmeye çalışıyor.
Nükleer Caydırıcılığın Önemi
İran’ın yaşadıkları, nükleer silahın bir ülkeyi dış müdahalelerden nasıl koruyabildiğini gösteren bir ders niteliğinde.
Rusya’nın 2022’den bu yana maruz kaldığı ekonomik savaş ve yaptırımlar, benzer bir senaryonun parçası.
Eğer Rusya nükleer güce sahip olmasaydı, bu baskılar askeri saldırılara dönüşebilirdi.
Belarus örneği de caydırıcılığın etkisini kanıtlıyor: Rusya’nın Belarus’ta konuşlandırdığı nükleer silahlar, Batı destekli rejim değişikliği planlarını etkisiz hale getirdi.
Sonuç olarak, nükleer silahlar sadece bir savaş aracı değil, aynı zamanda ulusal egemenliği korumanın en güçlü garantisi. İran’daki gelişmeler, bu gerçeği bir kez daha hatırlatıyor.
