7 EKİM 2023 21:13
– yorum – The Jerusalem Post
İsrail Cumartesi sabahı bir kabusa uyandı.
Yüzden fazla ölü, binden fazla yaralı, düzinelerce kaçırılan, şehirlerde rehine tutan teröristler, Gazze’ye sürülden masum sivillerin görüntüleri, Tel Aviv’den Kudüs’e kadar her yere yağan binlerce roket.
Birdenbire, mümkün olan en kötü senaryo – uzun zamandır korkulan bir senaryo, Lübnan’dan gelen Hizbullah sızanlarla kuzeyde gerçekleşebilir – güneyde somutlaştı. Görünüşe göre birdenbire, görünüşte uyarısız.
Yom Kippur Savaşı’nın patlak vermesinden elli yıl sonra, haftalardır bu savaşın derslerini tartışan, parçalara ayıran ve tartışan İsrail yine hazırlıksız, hazırlıksız ve şaşırmış olarak yakalandı. Yarım yüzyıl sonra, bir başka devasa zeka başarısızlığı gibi görünen bir şeyle karşı karşıyayız.
Ama aynı aniden, başka bir şey de oldu.
Tıpkı birdenbire, diğer her şey kıyaslandığında sönük kalıyor. Aynı anda, Tel Aviv’deki mechitza savaşları da önemsiz görünüyordu. Aynı aniden, makullük maddesi çok daha az önemli görünüyordu. Aynı anda, yedek göreve gelmeyeceklerini söyleyenler, acil bir çağrıda Şabat/Simchat Tevrat’taki sinagogdan çağrılanlarla birlikte üslerine geldiler.
Birdenbire, bu kadar bölünmüş olan ülke birleşmek için bir neden buldu.
Son birkaç ay içinde ülkeye gelen yıkıcı bölücülüğün sorumluluğunu taşıyan politikacılar bile ulusal birlik hakkında daha uzlaşmacı terimlerle konuştular.
Savaşta zafer çağrıları
Başbakan Benjamin Netanyahu, ulusu savaşta ilan ederek, “Tüm İsrail vatandaşlarını en yüksek hedefimiz olan savaşta zafere ulaşmak için birleşmeye çağırıyorum.” dedi.
Muhalefet Lideri Yair Lapid, Netanyahu’ya “bu acil durumda, farklılıklarımızı bir kenara bırakmaya ve acil, dar, profesyonel bir hükümet kurmaya istekli olduğumu” söylediğini söyledi. Ve Ulusal Birlik Partisi lideri Benny Gantz, “Gazze’den Beyrut üzerinden Tahran’a kadar yankılanan bir şekilde açıkça söylemek istiyorum: tüm İsrail halkı birleşti.” dedi.
Sonunda.
Gizli bir saldırı, sivillerin öldürülmesi, erkeklerin, kadınların ve çocukların kaçırılması, ama sonunda, ülke şimdi yeniden bir olma duygusunu yayıyor.
Yıllarca, mevcut hükümetin kurulmasından ve yargı revizyonu tartışmasından önce bile, Araplar Yahudileri yalnız bırakırlarsa, Yahudilerin kendilerini öldürecekleri eski bir söz vardı.
Son birkaç ay boyunca, zaman zaman tam da bunu yapmaya kararlıymışız gibi görünüyordu.
Bölgedeki diğer kötü niyetli aktörlerle özenle hazırlanan ve şüphesiz koordine edilen bir saldırı olan Hamas’ın saldırısı, Arapların Yahudileri yalnız bırakamayacağını gösterdi. Ve sonuç olarak, İsrailliler geçmişte tekinsiz bir yetenek olduğunu kanıtladıkları şeyi yapıyorlar: inşa etmiş olabilecekleri herhangi bir yerli öcüden daha tehlikeli ortak bir düşmanla yüzleşmek için muazzam farklılıklarını bir kenara koyun.
Bu ulusu birleştirmek için birçok insan açıkça bu oranda bir trajedi gerektiğini -bir savaştan başka bir şey sürmez- diye düşünüyor.
Tabii ki, bu bir utanç. Kelimenin tam anlamıyla, ağlayan bir utanç. Ama en azından buna sahibiz.
En azından ülke her şeyi bir kenara bırakma ve saldırı altındayken bir araya gelme yeteneğine sahip. İsrail’in bu kadar kötü bölünmüş bir ulus olması inkar edilemez bir zayıflıktır. Ancak bu kötü bölünmüş ulusun – en azından acil durumlarda – bu farklılıkları bir kenara bırakıp bir araya gelebilmesi inkar edilemez bir güçtür.
Öyle olmalı, çünkü alternatif düşünülemez.
